Εγώ...;

Εγώ...;
Ταξιδεύοντας...

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

ΠΟΝΑ

Τη μέρα του θανάτου σου...
Τότε θα σ' αγαπήσω
Τότε θα νιώσω αν όντως αγάπησα ποτέ
Όταν σας χάσω όλους
Μπροστά στην απώλεια της ζωής μετριόμαστε όλοι μας κι εκεί φαίνεται η κάθε αλήθεια μας.
Ναι, αγαπούσα, Όχι δεν αγάπησα
Δεν είναι ανασφάλεια. Έιναι πραγματικότητα. Ίσως η μόνη στιγμή αλήθειας.
Αγάπη, Όχι Αγάπη...
Η δύναμη της απώλειας πάντα με συνέπαιρνε όμως.
Η διαδικασία του με "χανωβρίσκω" μέσα από τα όσα χάνω.
Η απώλεια μπορεί. Ίσως να είναι η μόνη που μπορεί
Δεν "σηκώνει" πληθυντικό, μόνο ενικό.
Στο δικό μου λεξιλόγιο είναι πάντα θηλυκό, πάντα μια, μόνη της και παντοδύναμη.
Κι ας είναι πολλές.
Δυστυχώς όμως, θα μάθω αργά...ποτέ πιο νωρίς
Γιατί το να αυταπατούμαι, να εξαπατούμαι, είναι τόσο συνηθισμένο και οικείο.
Μ' αρέσει η απώλεια
Την ακούω τα βράδια να μου ψυθιρίζει ακατάλληπτα λογάκια.
Μόνο λίγα πράγματα ξεχωρίζω απ' το παραμιλητό της...
"Μαθαίνεις...Θα Μάθεις...Ξέρεις Τώρα... ... ... Πόνα"
Αυτό το "πόνα"όμως ακούγεται πάντα τόσο καθαρό και γνώριμο.
Χθες το βράδυ έφτιαξα έναν μικρό τύμβο στο "πόνα" μου, κάπου στο στομάχι μου.
Το έλουσα όπως τους νεκρούς τους οι αρχαίοι... Με κρασί άφθονο.
Το "πόνα" μου είναι "μου".
Δικό μου και για πάντα. Δεν ανήκει σε άλλον...
Οι υπόλοιποι να πάτε να βρείτε το δικό σας "πόνα", της δικής σας απώλειας, της δικής σας αγάπης, του δικού σας θανάτου.
Πάντα σε ενικό αριθμό.

2 σχόλια:

PENNY είπε...

Οταν χασεις κατι, τοτε το εκτιμας. Κρίμα να μη γίνεται αυτό νωρίτερα, ώστε όταν έρθει η στιγμή να το χάσεις, να έχεις ήδη ζήσει στο μέγιστο όλη την αγάπη σου σ άυτό. Ο περισσότερος κόσμος φοβάται τον πόνο. Εσύ τον κάνεις να φαίνεται πολύτιμος. Είναι πάντα ο ίδιος για οποιαδήποτε περίσταση; Γι αυτό είναι μόνο στον ενικό;

d-ranged είπε...

Ο πόνος μας οριμάζει και μας κάνει σοφότερους, όταν βέβαια έχουμε πάθει... Υπάρχουν πολλά πράγματα που μας κάνουν να πονάμε...Είναι τα δικά μας "πόνα"(προστακτική). Πονάμε όμως μόνοι μας. Ενικός. Όπως το πολύτιμος. Δεν πιστεύω πως υπάρχει κανείς που δεν φοβάται τον πόνο της απώλειας... Πιστεύω όμως πως μέσα από αυτόν μπορεί ο καθένας να δυναμώσει... Άσχετα αν τρέχουμε μακριά από αυτόν στην πρώτη ευκαιρία που θα μας δοθεί.