ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Θα είναι απόγευμα...
Θα προσπαθείς να με ξυπνήσεις κι όταν θα σηκώνομαι, εσύ θα μένεις ακόμα ξαπλωμένη και νυσταγμένη.
Θα ανάβω τη σόμπα και μόλις θα ζεσταίνει θα μιλάμε.
Θα συζητάμε φωτιές και θα διαφωνούμε φλεγόμενοι.
Τότε, θα κάνω καφέ, και θα δούμε εγώ εδώ μπροστά στην οθόνη κι εσύ εκεί ξαπλωμένη με την πλάτη στο κρεβάτι, μια ταινία. Θα αποκοιμηθείς μετά και θα πάρω στίχους και ήχο... και στην κουζίνα μέσα σε καπνούς θα γεννήσω τραγούδι. Θα σκέφτομαι και θα γράφω. Μετά θα έρθω πλάι σου φορώντας άρωμα νικοτίνης...

Brainless

Σήμερα θέλω να παίξουμε ένα καινούριο παιχνίδι. Να γράψεις μια φράση. Να τη διαβάσω και μετά να γράψω μια άλλη προς απάντηση, σχολιασμό ή πιθανή συνέχεια της άλλης. Κάθε φράση να ανταποκρίνεται στην προηγούμενή της πάντα. Ποτέ στο σύνολο των προηγούμενων. Θέλεις;;;
Αυτό είναι δύσκολο.Πόσο δύσκολο το βρίσκεις; Όχι και αδύνατο, αλλά θέλει σκέψη να το ταιριάξεις. Μην ταιριάξεις τίποτα με γνώμονα τη σκέψη... Αλλά με γνώμονα το ένστινκτο;;; Τα ζώα δεν κάνουν ποτέ λάθος με το ένστικτό τους. Κι εμείς έχουμε αυτό που μας ξεχωρίζει από τα ζώα...Λογική Η λογική μας κάνει λιγότερο ζώα; Όχι όλους, αλλά αρκετούς. Μπορούν να χωρέσουν όλοι; Όσοι είναι καλοί, ναι. Πώς διαχωρίζουμε τους καλούς-ναι από τους κακούς-όχι;;; Να ένας καλός άνθρωπος. Περιέγραψέ τον μου. Νοιάζεται για τους άλλους και όχι μόνο για τον εαυτό του. Οι άλλοι πώς είναι; Ο καθένας διαφορετικός από τον άλλο. Είναι ή μοιάζει διαφορετικός... Είναι. Πολλοί αντίθετα μοιάζουν ίδιοι, αλλά είναι διαφορετικοί. Ας τυποποιήσουμε μερικούς διαφορετικούς να μοιάζουν ίδιοι. Γιατί να μοιάζουν ίδιοι; Μοιάζουν, δεν είναι ίδιοι. Αυτό λέω κι εγώ. Άρα δε χρειάζεται να μοιάζουν αφού δεν είναι.
Ωραία, ας σχεδιάσουμε ένα χαμόγελο διαφορετικό.

Ας μείνουμε για λίγο στο χαμόγελο των ματιών.
Το πρώτο πρόσωπο χαμογελάει ολόκληρο. Το τρίτο πρόσωπο τί κάνει; Δεν υπάρχει τρίτο πρόσωπο. Κι όμως υπάρχει, αναφερόμαστε σε 3ο πρόσωπο. Τότε κι αυτό χαμογελάει. Γελάει χαμηλά, κάτω, χάμω. Γιατί; Για να μην το βλέπουν; Αυτοί οι εραστές του βλέμματος βλέπουν, αλλά δεν ακούν. Ακούν ότι θέλουν ν' ακούσουν; Η επιλεκτική ακοή υπάρχει εκεί για όλους. Τί ακούς; Ακούω όποιον μπορεί να μου πει θετικά πράγματα. Τα αρνητικά όμως ηχούν δυνατά, περισσότερο. Δε θα σ' ακούσω αν μου πεις αρνητικά. Υπάρχουν όμως. Υπάρχουν αλλά δεν τα/τους βλέπουμε. Αόρατα μικρά πραγματάκια, απροσδιόριστα, ακαθόριστα, κρυμμένα στο δεξί σου μάτι, στο άγγιγμα ενός φύλλου, στη μυρωδιά της θάλασσας... Κρυμμένα στο πίσω μέρος του μυαλού σου, που σου λένε τι να κάνεις. Ένα-δύο, εν-δυο, στρατιωτάκι χαρωπό.Θα μου πάρεις ένα παιχνιδάκι; Που να μην είναι όμως στρατιωτάκι. Για να μη βαδίζεις στο ρυθμό του.
Ωραια, πάρεΜουΈναΦωτεινόΣυννεφάκιΝαΣκεπάζομαιΤαΒράδιαΚαιΝαΦέγγειΤόσοΌσοΧρειάζεταιΌτανΟνειρεύομαι.ΜετάΠήγαινέμεΒόλταΣτοΠάρκοΝαΜαζέψουμεΗλιακτίδεςΝαΤιςΚάνουμεΜπουκέτο,ΝαΣτολίσουμεΤοΒάζοΣου.ναΦάμεΠράσσινοΜαλλίΤηςΓριάς&ναΓΕΛΑΜΕγιατίΘαΚολλάειΣτηΜύτημας&θαΜεσεκαθαριζωειςΣανΓατιάΜεΤιςΓλώσσεςΜας.μετάΘαΣεΠάρωΣτηνΠλάτηΜουΚιΕσύΘαΝομίζειςΠωςΕίμαιΆλ-λο-γω&θαΦωνάζειςΝαΠάμεΠιοΓρήγορα...

Θες να παίξουμε ένα παιχνίδι; Γράψε μια φράση

Για το Χρήστο...

Ο μικρός Θεός μου
Με περιμένει, με περιμένει
Δεν είμαι εγώ μα τόσο μου μοιάζει, με ζητά
Με ζητά κι εγώ ταξιδεύω
Κι η σκέψη που έρχεται με τη θύμησή του
Έρχεται και με σκαλίζει, με ζωγραφίζει
Με ζωγραφίζει με εργαλεία παράξενα
Και δεν πειράζει
Αν καταφθάνει με 1002 φτιασίδια
Έρχεται και ζητά αγκαλιά
Στο πίσω μέρος του μυαλού μου, στο πορτ-μπαγκάζ
Με εργαλεία και αναμνήσεις και σχέδια ζωής
Ζωγράφισέ με
Τώρα που το θηρίο χορεύει κι εγώ...
Παιδί μου αγνό
Έρχομαι να σε ξυπνήσω
Από τον ύπνο τον ελαφρύ

ΤΩΡΑ...

Καμαρώστε το ρηχό μυαλό σας, την επιφανειακή σας ψυχή. Κρεμάστε τη σε περίοπτη θέση μέσα στο σαλόνι σας, να κάνει ταίρι με την υπόλοιπη ασήμαντη καθημερινότητά σας.

Κάντε τους μεγάλους σας σταυρούς και προσευχηθείτε για τα υλικά αγαθά. Γελάστε κοροϊδευτικά και χαιρέκακα με τις ζωές των άλλων. Φιλήστε τους ανθρώπους σας από απόσταση, αγκαλιάστε τους χλιαρά, σφίγγοντας τους το χέρι σαν να κρατάτε κάτι μιαρό.
Φορέστε τα καλά σας, καλύψτε την ασχήμια σας, φτιασιδωθείτε μήπως και ξεγελάσετε τον καθρέφτη. Ματαιόδοξοι …

Νιώστε καλά μέσα στη μιζέρια σας. Κλάψτε για τις μικρές σας ατυχίες και ευχηθείτε να συμβούν τα χειρότερα στους άλλους κι εσάς να σας προσπεράσουν.

Κυνηγήστε το μισθό, φοβηθείτε τον κόσμο. Πείτε ψέματα να ομορφύνετε την αθλιότητά σας. Όταν μιλάτε με άλλους μην τους κοιτάτε στα μάτια. Κρατήστε κρυφή τη γυάλινη και ανούσια ματιά σας.

Τρέξτε να σωθείτε όμως…

Γιατί κάποιοι εκεί έξω έχουν τη δύναμη στην ψυχή και όμορφα κακοποιημένες ζωές. Κάποιοι εκεί έξω «χαρίζονται» και «ξοδεύονται».

Βαδίζουν γυμνοί από «πρέπει», ξυπόλυτοι στην κακία, δεν κρατούν ομπρέλα όταν βρέχει συναισθήματα.

Αγαπούν τον πόνο τους, έχουν βρει το «πόνα» τους, το έχουν λατρέψει. Κομμάτι του εαυτού τους πια, το μόνο τους φτιασίδι. Πόσο υπέροχοι φαντάζουν…

Δεν συνωμοτούν για να βάψουν κανένα. Κι αν άθελά τους πληγώσουν κανένα, ξέρουν να αναγνωρίζουν και συγχώρεση να ζητούν.

Όλοι εσείς μικρά ανθρωπάκια που διαβάζετε αυτές τις αράδες, μισήστε με. Μη με ξαναδιαβάσετε. Δεν πρόκειται χάδι να νιώσετε, ούτε κι εκτίμηση να πάρετε. Αλληλο-εκτιμηθείτε μεταξύ σας βρωμεροί.

Αλλά αν και πάλι νομίζετε πως μόνο στα γραφτά μου σας «στολίζω», ελάτε! Θα σας χλευάσω με επιχειρήματα μάταιοι, κενοί άνθρωποι. Ελάτε όμως… Κι αν δε γουστάρετε ή νομίζετε πως είστε οι καλύτεροι όλων, να το σκεφτείτε ξανά.

Γιατί η ζωή αυτή είναι πολύ μικρή για να σας χωρέσει όλους εσάς.

Άντε και γαμηθείτε… Μπας κι αλλάξει ο κόσμος.