ΤΩΡΑ...

Καμαρώστε το ρηχό μυαλό σας, την επιφανειακή σας ψυχή. Κρεμάστε τη σε περίοπτη θέση μέσα στο σαλόνι σας, να κάνει ταίρι με την υπόλοιπη ασήμαντη καθημερινότητά σας.

Κάντε τους μεγάλους σας σταυρούς και προσευχηθείτε για τα υλικά αγαθά. Γελάστε κοροϊδευτικά και χαιρέκακα με τις ζωές των άλλων. Φιλήστε τους ανθρώπους σας από απόσταση, αγκαλιάστε τους χλιαρά, σφίγγοντας τους το χέρι σαν να κρατάτε κάτι μιαρό.
Φορέστε τα καλά σας, καλύψτε την ασχήμια σας, φτιασιδωθείτε μήπως και ξεγελάσετε τον καθρέφτη. Ματαιόδοξοι …

Νιώστε καλά μέσα στη μιζέρια σας. Κλάψτε για τις μικρές σας ατυχίες και ευχηθείτε να συμβούν τα χειρότερα στους άλλους κι εσάς να σας προσπεράσουν.

Κυνηγήστε το μισθό, φοβηθείτε τον κόσμο. Πείτε ψέματα να ομορφύνετε την αθλιότητά σας. Όταν μιλάτε με άλλους μην τους κοιτάτε στα μάτια. Κρατήστε κρυφή τη γυάλινη και ανούσια ματιά σας.

Τρέξτε να σωθείτε όμως…

Γιατί κάποιοι εκεί έξω έχουν τη δύναμη στην ψυχή και όμορφα κακοποιημένες ζωές. Κάποιοι εκεί έξω «χαρίζονται» και «ξοδεύονται».

Βαδίζουν γυμνοί από «πρέπει», ξυπόλυτοι στην κακία, δεν κρατούν ομπρέλα όταν βρέχει συναισθήματα.

Αγαπούν τον πόνο τους, έχουν βρει το «πόνα» τους, το έχουν λατρέψει. Κομμάτι του εαυτού τους πια, το μόνο τους φτιασίδι. Πόσο υπέροχοι φαντάζουν…

Δεν συνωμοτούν για να βάψουν κανένα. Κι αν άθελά τους πληγώσουν κανένα, ξέρουν να αναγνωρίζουν και συγχώρεση να ζητούν.

Όλοι εσείς μικρά ανθρωπάκια που διαβάζετε αυτές τις αράδες, μισήστε με. Μη με ξαναδιαβάσετε. Δεν πρόκειται χάδι να νιώσετε, ούτε κι εκτίμηση να πάρετε. Αλληλο-εκτιμηθείτε μεταξύ σας βρωμεροί.

Αλλά αν και πάλι νομίζετε πως μόνο στα γραφτά μου σας «στολίζω», ελάτε! Θα σας χλευάσω με επιχειρήματα μάταιοι, κενοί άνθρωποι. Ελάτε όμως… Κι αν δε γουστάρετε ή νομίζετε πως είστε οι καλύτεροι όλων, να το σκεφτείτε ξανά.

Γιατί η ζωή αυτή είναι πολύ μικρή για να σας χωρέσει όλους εσάς.

Άντε και γαμηθείτε… Μπας κι αλλάξει ο κόσμος.

ΕΥΧΕΣ

Σήμερα ευχήθηκα στον άνεμο να με σηκώσει ψηλά και να συνεχίσει να με σπρώχνει προς τα πάνω, κατά ουρανό μεριά. Μέχρι να νιώσω όμορφα, ανάμεσα στα σύννεφα, ασφαλής στο βαμβακερό τους κάλυμμα.
Να μιλήσω με τις πρώτες σταγόνες της βροχής και να κάνω χαβαλέ με τις αστραπές. Εκείνες που σκίζουν τον ουρανό σε σχήματα όπως εκείνα τα ακανόνιστα που κάναμε μικροί με τα ψαλιδάκια στο σχολείο.

Μετά ευχήθηκα να μπορούσα να μπω σ' ένα μεγάλο πλυντήριο, το οποίο να γυρίζει με φορά ανάποδη από αυτή της γης. Να μείνει ο χρόνος ακίνητος ώστε να μπορέσω να δω το κάθε της μόριο.
Και σαν τα δω, να έρθεις εσύ γλυκά και με χαμόγελα και τραγούδια να με απλώσεις να στεγνώσω.

Μόνο να βάλεις από εκείνα τα χρωματιστά ξύλινα μανταλάκια στους ώμους μου.
Και φρόντισε το σχοινί να είναι από τρίχα, όχι συνθετικό. Το πλαστικό μου φέρνει αλλεργία.
Άπλωσέ με πάνω στον ουρανό. Εκεί με βρήκες άλλωστε από την προηγούμενη ευχή.

Απόψε όμως θέλω να ονειρευτώ ότι πετάω (από) μόνος μου. Χωρίς ευχές.
Ευχήθηκα για το όνειρο όμως...

Ε, και;;;

ΔΙΑΛΟΓΟΣ

-Μπορείτε να μου πέιτε ένα τετραψήφιο νούμερο;;;

- ... ... ... ... ... ... ... ...

Δεν ζήτησε και κάτι που δεν μπορούσε κανείς να δόσει...

ΠΟΝΑ

Τη μέρα του θανάτου σου...
Τότε θα σ' αγαπήσω
Τότε θα νιώσω αν όντως αγάπησα ποτέ
Όταν σας χάσω όλους
Μπροστά στην απώλεια της ζωής μετριόμαστε όλοι μας κι εκεί φαίνεται η κάθε αλήθεια μας.
Ναι, αγαπούσα, Όχι δεν αγάπησα
Δεν είναι ανασφάλεια. Έιναι πραγματικότητα. Ίσως η μόνη στιγμή αλήθειας.
Αγάπη, Όχι Αγάπη...
Η δύναμη της απώλειας πάντα με συνέπαιρνε όμως.
Η διαδικασία του με "χανωβρίσκω" μέσα από τα όσα χάνω.
Η απώλεια μπορεί. Ίσως να είναι η μόνη που μπορεί
Δεν "σηκώνει" πληθυντικό, μόνο ενικό.
Στο δικό μου λεξιλόγιο είναι πάντα θηλυκό, πάντα μια, μόνη της και παντοδύναμη.
Κι ας είναι πολλές.
Δυστυχώς όμως, θα μάθω αργά...ποτέ πιο νωρίς
Γιατί το να αυταπατούμαι, να εξαπατούμαι, είναι τόσο συνηθισμένο και οικείο.
Μ' αρέσει η απώλεια
Την ακούω τα βράδια να μου ψυθιρίζει ακατάλληπτα λογάκια.
Μόνο λίγα πράγματα ξεχωρίζω απ' το παραμιλητό της...
"Μαθαίνεις...Θα Μάθεις...Ξέρεις Τώρα... ... ... Πόνα"
Αυτό το "πόνα"όμως ακούγεται πάντα τόσο καθαρό και γνώριμο.
Χθες το βράδυ έφτιαξα έναν μικρό τύμβο στο "πόνα" μου, κάπου στο στομάχι μου.
Το έλουσα όπως τους νεκρούς τους οι αρχαίοι... Με κρασί άφθονο.
Το "πόνα" μου είναι "μου".
Δικό μου και για πάντα. Δεν ανήκει σε άλλον...
Οι υπόλοιποι να πάτε να βρείτε το δικό σας "πόνα", της δικής σας απώλειας, της δικής σας αγάπης, του δικού σας θανάτου.
Πάντα σε ενικό αριθμό.

Ήρθα!

Ακούς;;;

Άνοιξέ μου...

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ξανά τα κλειδιά μου!!!

112426029

Ξημέρωσε σήμερα...και πάλι ένιωσα να εγκαταλείπομαι από δύναμη. Λειψός από ψυχικό σθένος.
Φυσούσε δυνατά και έλπιζα να γινόταν θαύμα να με έπαιρνε ψηλά, να με ταλάντευε προς όλα τα σημεία του ορίζοντα...μήπως και ανακατευόταν ο εγκέφαλός μου.
Με την ελπίδα να συνέλθω.
Έχω έναν πόνο αριστερά, εδώ και μέρες. Γίνεται έντονος όταν καπνίζω το πρώτο της μέρας, όταν βίχω, όταν αναπνέω βαθιά, σαν διπλώνομαι να κοιμηθώ.
Και δεν ξέρω αν προτίθεμαι να κόψω την αγαπημένη μου συνήθεια για χάρη της υγείας, για μακροβιότητα...
Ευχή ή κατάρα; Όπως ζήσει κανείς, ανάλογα το λαμβάνει. Θέλω λίγα χρόνια ζωής, με δυνατές στιγμές. Κι όσο αντέξω. Μάλλον αποφάσισα...
Πάντα πίστευα πως τα μεγάλα προβλήματα απαιτούν ριζικές λύσεις.
Κάποια μεγάλα προβλήματα όμως εκλειπαρούν για ριζική αποχή απ' οποιαδήποτε δράση.
Μπορεί άραγε κανείς να απέχει από τα μεγάλα προβλήματα της ζωής του;
Νομίζω πως μπορει. Χειρότερα! Πολλές φορές το θέλει.
Κι εγώ θέλω ν' απέχω, να ξεμακρύνω απ'το οτιδήποτε. Κάποιες ώρες...πολύ έντονα.
Να φύγω χωρίς προορισμό, άσκοπα για πουθενά.
Άραγε τί να πάρω μαζί μου; Έρχεσαι;;;