090302

Η μέρα ξεκίνησε.
Χρακ! Μπαμ! Μπουμ!
Δυνάμωσε το φως και έδειξε με το χοντρό της δάχτυλο κατά το μέρος της.
Σαν να έδειχνε ένα ψωριάρικο σκυλί που κουβαλούσε όλα τα απόθητα κουτάβια όλων των ζώων της γης.
Ξημέρωσε. Και μεγάλωσε.
Μεσημέριασε και φούσκωσε τα στήθια της με πλαστικό αέρα.
Κι έγινε βαρκάκι μικρό.
Σαν τότε που έπεσε στη λίμνη του άσεμνου πόθου.
Έβγαλε νύχια και κρεμάστηκε στο πλευρό του ήλιου μήπως και ζεσταθεί.
Σουρούπωσε πάλι.
Κρύωνε πολύ.
Συνέχισε να γλυστρά στα φώτα της ερημιάς και τα κοιτούσε όπως την πρώτη φορά.
Όπως κάθε φορά από τότε.
Σκοτείνιασε, έβηξε ξερά, προσπάθισε να προχωρήσει λίγο ακόμα. Πριν κοιμηθεί...
Και αγκάλιασε την κοιλιά της.
Θα βγουν έξω απόψε.
Το δίχως άλλο...

- . - . - . - . . - - - - . - - . . . . - - . . - . . . - - . . . .

Κάθομαι λοιπόν και πάλι σ'αυτή την τόσο φιλόξενη γωνιά, σε στρατηγική θέση.
Το σκαμπό μου είναι ο πύργος μου και απ'εκεί μπορώ να δω κι άλλους πύργους, πολλά κάστρα και υπηκόους, και ιππότες, και άρχοντες, και βασίλισσες... Μα όλοι τόσο απόμακροι αν και "κατοικούν" τόσο κοντά ο ένας στον άλλον.

-Ραπούνζελ!!! Ραπούνζελ!!! λύσε τα μακριά σου μαλλιά ν' ανέβω.

Μα εκείνη δεν μιλάει. Δεν απαντά... Αλλά το ξέρω πως άκουσε!
Γιατί όταν την κοίταξα, εκείνη πήρε το βλέμμα της από πάνω μου.
Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί τα βλέμματα αποτραβιούντε τόσο εύκολα, παρ' όλο που γειτνιάζουν. Και όλοι φαίνεται να περιμένουν ένα σινιάλο καπνού, ένα νεύμα...
Και όταν το λαμβάνουν, δεν το καταννοούν, δεν το ασπάζονται.
Κλειδωμένοι καλά, έχουν δράκους να τους φυλούν.Δικούς τους. Εσωτερικούς δράκους-δαίμονες.
Και δεσμά, δεσμά, δεσμά...
Μικρά, μεγάλα, σκοτεινά. Σχεδόν μπορείς να τα αφουγκραστείς να κουδουνίζουν...μεταλλικά, δυνατά... ΚΛΙΝ-ΚΛΑΝΓΚ-ΚΛΑΝΓΚ

Στον περίβολο, με παράξενη περιβολή, πολλοί παλιάτσοι γεύονται καρπούς από ένα περιβόλι κοινό για όλους. Κενό από ολότητα, γεμάτο από απουσία, με όμορφη ασχήμια και περίτεχνη ατεχνία, ατεκνία ψυχική.

Καραμούζες σκούζουν και όλοι λένε "Ααχχχ! Τί όμορφα που ακούγοντε, πόσο γλυκά τσιρίζουν!!!" Και τσιρίζω κι εγώ σιωπηλά...

Μέχρι που ν'ανάψει ένας φάρος. Ανάβει και αντιφεγγίζει στους τοίχους, τρεμοπαίζει η φωτιά του. Στέλνοντας μήνυμα προς όλους τους ναυτιλομένους. Προς όλους τους πύργους και τα κάστρα. Που μεταλλάσονται άξαφνα σε βαπόρια και λογής λογής πλεούμενα. Ανάβουν τα φαναράκια τους και πλέουν άλλα στ'ανοιχτά και άλλα στα ριχά.

Ακούγεται μια βοή, τους καλεί όλους να έρθουν κοντά, τώρα που νύχτωσε... Η πουρούδα.

Καλούς Πλώες...

Και το φεγγάρι φάνηκε...

Χειμωνιάτικο και ξαπλωμένο...

Αραχτό...

While falling asleep

Radiant Congregation
Show us your will
We cannot decide who's paying the bill
Uneven groundfloor
Seems to break our sight
Your swift power defines the word "fright"
Reclamed status quo
Stands still but
Nothing is wrong
Awell known expense remains uncovered
No gold to pay
And no place to stay
I'd rather fall asleep this very instant
And save all present
No misuse
But to sail...
Yes..!
All came in...
I was there dear

Ανυπομονούσε

Ανυπομονούσε να έρθει σ' εκείνον γρήγορα...

Αλλά με αργά βήματα...

Σίγουρα...

Βέβαια...

OPIA

Γιατί να αναγκάζομαι να πατώ πάνω σε γραμμές;

Με ρωτάνε και τα γράμματα, οι λέξεις, οι προτάσεις που τις τοποθετώ τη μια δίπλα στην άλλη πάνω σε γραμμωμένες σελίδες.

Γραμμές, όρια, φραγμοί… κι εγώ ξέφραγα που θέλω να βαδίζω, αποτυγχάνω συνεχώς. Σαν να μη ξεκόλλησε ποτέ ο χρόνος. Στάσιμος μέσα στα όρια κι αυτός. Και πόσες φορές προσπάθησα να τα σπάσω. Μα δεν προχώρησε ούτε στο ελάχιστο. Κολλημένος με 365 μέρες… περιορισμένος.

180 μοίρες ήθελα να γυρίσω, και πάντα εκεί κοντά ξεχνιόμουν… γυρνούσα 360 και κάτι… πάλι από το σχεδόν απόλυτο 0(--->μηδέν<---). Το κοντέρ να γράφει χιλιόμετρα, να μετρά πορείες και τα πάντα να στέκονται μπροστά μου… Λες και δε διάνυσα ούτε ένα μέτρο. Μετράω, υπολογίζω και πάλι χάνω το λογαριασμό… Επαναλαμβάνω τις πράξεις. Η επαλήθευση όμως σκαλώνει στα +, γαντζώνεται στα -, το = δεν υπάρχει ποτέ.
Στην κούπα βάζω καφέ με άρωμα καραμέλα, δυο ζάχαρες, ίσα να σπάσει η πίκρα… Πίκρα για όσα ερωτήματά μου έμειναν χωρίς μια κάποια αληθινή απάντηση. Η πίστη μου λειψή κι αυτή. Πώς να πιστέψω σε ανθρώπους και καταστάσεις γύρω από αυτούς;

Στάσιμο και το «πιστεύω», σπάσιμο το λίκνο της πίστης, σπασμένο το μηχανάκι της ανθρωπότητας.

Σταθερά και χωρίς αλλαγή, κοιτάμε τα όρια.

Περιφράσσομαι… Πνίγομαι…

UNDERGROUND TAPES

Πριν από χρόνια, πριν την σχεδόν ολοκληρωτική κατάργηση του βινυλίου, την μεγάλη αχρήστευση των κασετών ως μέσο αναπαραγωγής και ηχογράφησης, 2 παλικάρια από Πάτρα, ο Κώστας και ο Σάκης το 1994 ξεκινήσαν την UNDERGROUND TAPES...
Λεπτομέρειες για τα πρώτα βήματα της U.T. μπορείτε να βρείτε εδώ ...

Συνεχίστε παίδες,

Stay Underground!!!